Jelmer is een puber die het al een tijdje zonder zijn overleden moeder moet doen. Hij heeft daar veel verdriet van en dat stopt hij weg door te verdwalen in zijn fantasyboeken en online games. Hij woont bij zijn tante, want ook zijn vader is niet in beeld. Om hem weer een beetje onder de mensen te laten komen, stuurt zij hem naar zomerkamp Elmwood, diep in het Duitse Zwarte Woud. Jelmer probeert er maar het beste van te maken. Al snel maakt hij kennis met Duco, zijn huisgenoot in het kamp en Fenna, met wie hij online al contact heeft gehad. Maar zoals dat eigenlijk gewoon hoort bij een zomerkamp, komen ze er al snel achter dat er zich daar een duister geheim schuilhoudt…
Elmwood is het derde deel in de YA horrorserie De Schaduwkronieken van Jeroen van Berckum, pseudoniem voor Jeroen Groot Beumer (Zwolle, 1980). De voormalig gitaarspeler besluit zich in 2012 op zijn hobby schrijven te richten, nadat hij problemen kreeg met zijn gehoor en een overgevoeligheid voor geluid ontwikkelde. Hij schreef een reeks boekjes voor jonge kinderen over muziekinstrumenten voor de uitgeverij in bladmuziek waar hij werkt. Later verschenen er ook spannende en grappige kinderboeken zoals Speurders van morgen en De gemeneriken. In de YA-serie De schaduwkronieken schreef hij eerder Villa Vita Nova en De laatste vijf, spannende verhalen met veel horror elementen die overigens los van elkaar te lezen zijn.
Buitenbeentjes
Zomerkamp Elmwood blijkt een plek voor buitenbeentjes. Hoewel er maar een paar personages echt uitgelicht worden in het hele verhaal, met de nadruk en het perspectief op en vanuit Jelmer, komt dat al meteen duidelijk naar voren in het begin van het boek. Kinderen met een trauma of afwijkend gedrag zouden hier tot rust kunnen komen en met gelijkgestemden kennismaken. Een actueel thema dat tegenwoordig bij jong en oud speelt.
‘Jelmer had zijn hele leven het gevoel gehad dat hij mee moest draaien in een maatschappij die niet voor hem gemaakt was. Op zijn moeder na snapte niemand hem.’
Maar van rust in het kamp is al snel geen sprake meer. Vanaf het moment dat Jelmer door kampleider Girbe opgehaald wordt in zijn aftandse busje voelt Jelmer zich ongerust en op zijn hoede. Naarmate hij langer in het kamp is, merkt hij dat de sfeer steeds onprettiger en geheimzinniger wordt. De auteur weet dit heel goed op de lezer over te brengen want wie heeft er nu niet ooit bij een kampvuur gezeten terwijl er enge verhalen werden verteld en dat je daarna niet meer zo rustig kon slapen? Deze sfeer houdt het hele boek door aan en er wordt steeds een schepje bovenop gedaan.
Achtbaan van bekende enge verhalen
Van Berckum heeft werkelijk alles uit de kast getrokken en je zult dan ook heel veel bekende elementen uit andere, al dan niet enge, verhalen voorbij zien komen. Harry Potter, In de ban van de ring en Camp Lake uit de Friday the 13th-films zijn snel te herkennen. Maar ook Star Wars, heksen, Warrior Cats, Indiana Jones en tijdreizen zijn allemaal terug te vinden zonder dat het als gestolen overkomt. Er wordt op kundige wijze een eigen draai aan gegeven en alles loopt als een achtbaan moeiteloos in elkaar over. Mensen die niet zo goed tegen bloed kunnen, zou ik dit boek niet direct aanraden want het bloed en allerlei monsterlijke onderdelen van de meest bizarre voorkomende wezens vliegen kwistig in het rond. Het laat weinig aan de verbeelding over.
‘Plotseling stokte haar adem. Mistslierten drongen haar lichaam binnen. Een afschuwelijk verstikt geluid klonk op uit haar keel terwijl haar huid grauw werd en haar aderen begonnen op te zetten als ballonnen die werden opgepompt.’
Wending
Deze overdaad van spannende, enge en gruwelijke gebeurtenissen hadden ertoe kunnen leiden dat het verhaal hierin zou stranden. Maar net als je denkt dat het nu wel een keer mooi is geweest met al dat bloed, rondvliegende ledematen en gore monsters, neemt het verhaal een wending die je niet had zien aankomen. Er wordt al redelijk vroeg in het boek tussen neus en lippen door verteld dat Jelmer een tijdje op een psychiatrische afdeling van een GGZ-instelling heeft doorgebracht. Deze gebeurtenis wordt kunstig gebruikt om je nóg meer te laten twijfelen tussen wat waar is en wat niet.
‘Even meende hij iets vanuit zijn ooghoek te zien bewegen, maar hij wilde het geen aandacht geven. Hij was er klaar mee. Zijn fantasie nam keer op keer een loopje met hem. En iedere keer trapte hij erin.’
Jeroen van Berckum bewijst met dit boek dat hij een volwaardig horrorauteur is. Vlot en beeldend geschreven, weinig lastige woorden. Het is een verhaal voor jong en oud, maar dan wel voor hen met een sterke maag.
