“Ik was niets anders dan een weg naar Midas. Een middel om te komen waar hij heen wilde, en ik heb dat pad met goud geplaveid.” Mijn leven bestaat uit vergulde leugens. Maar de dood is gevormd door verrotting. Als een feniks die in brand is gevlogen, zal ik uit de as moeten herrijzen en leren mijn eigen kracht te gebruiken. Want mijn vleugels zijn misschien geknipt, maar ik zit niet in een kooi en ik ben eindelijk vrij om weg te vliegen uit de bevroren koninkrijken waar ik gevangen zat. Maar de wereld wil me niet laten gaan. Dat is het probleem als je je tegen een koning keert: iedereen keert zich tegen jou. Gelukkig heb ik een andere koning aan mijn zijde. Maar zelfs met de duistere dreiging van Slade Ravinger komen de andere vorsten achter me aan. Dus ik zal voor hem vechten en hij zal voor mij doden, en als we daarvoor schurken moeten worden, dan is dat maar zo. Want zolang ik in deze wereld leef, laat ik me niet meer gebruiken.