Hun huid is glad als porselein.
Hun bewegingen zijn onnatuurlijk perfect.
Ze bloeden niet.
En toch lijken ze levendiger dan wij ooit zullen zijn.
Wanneer Thalor een ogenschijnlijk onschuldig incident meemaakt, begint zijn wereld te kantelen. De werkelijkheid verandert. Pijn laat geen sporen meer na. Zelfs zijn hond heeft geen geur meer.

Wat eerst vertrouwd was, verdwijnt. Geruisloos. Genadeloos.

Elders probeert Eirene met haar zus een gewelddadig verleden achter zich te laten. Maar zelfs op de plek die veilig lijkt, dringt de kille perfectie langzaam binnen.
In een wereld waarin alles beter lijkt te worden, blijft één vraag hangen:

Als het onvolmaakte verdwijnt – wie zijn we dan nog?